Julekrybbe 3. desember 2009

For veldig mange har julekrybbe vore ein viktig del av adventstida og juletida. Eg hadde aldri julekrybbe heime og tanken på ei har vore ganske framand for meg. Og eg har difor heller aldri forstått dette med å setja ho opp, diskusjonen om ho skal vera framme heile advent eller berre i sjølve jula. Heilt framand for meg. Men så har eg no vore skikkelig grinchen óg då…  I 2008 gjekk me faktisk til det steget å kjøpe ei julekrybbe frå Willow Tree av Susan Lordi. No er det tredje året at julekrybba er framme og eg har faktisk blitt veldig glad i ho. Eg byrja gleda meg i november til å henta fram julepynten vår frå loftet og gjera klart til jul. Josef knakk armen sin i fjor, men dyktig spjelking (med epoxylim) har gjort han god som ny. Og i år vart krybba utvida med ein engel.

Julekrybba vår

Vemodig sal 28. november 2009

Då Skjalg var 6 månadar gamal, kjøpte eg det fyrste sjalet mitt – eit BB-slen Papaya frå babylonia. Fram til då hadde eg bore i ringslynge, meitai eller i Ergo.

August 2006, pause ved Bondhusvatnet

No har eg for fyrste gong selt eit beretøy. Det fyrste sjalet inn vart det fyrste sjalet til å forsvinna. No er det ein gut på 4 veker som får nytta (og nyta) sjalet framover. Men det var ganske vemodig å faktisk selgja sjalet.  Så Skjalg måtte vera med på ein fotosession tidleg om morgonen så eg fekk teke farvel-bilete av sjalet mitt

Sjølvportrett

 

 

Me posere litt meir villig for Johan Ludvig

Skjalg er fotograf medan eg pakke sjalet saman

Haustklede 26. november 2009

Eg har nok ein gong gjort noko eg ikkje gjere til vanleg. Nemleg sydd meg kjole. Heilt sånn plutselig (og litt inspirert av andre som syr) så fekk eg det for meg at eg skulle sy. Eg tok med meg Skjalg og reiste på ekspedisjon til Åsane for å gå på Stoff og Stil.

Dei siste åra har dei einaste buksene eg går i vore ei utsliten Bulabukse og varmekjelardressen min. Ikkje akkurat sexy… Sjølv om eg heilt ærleg meiner at det held med å eige tre bukser, så er tre skjørt/kjolar alt for lite. Eg treng eit skjørt eller ein kjole til dei fleste dagar, dei fleste vertypar og ikkje minst dei fleste sinnsstemningar. Så for å ungå at et bruke alt for masse pengar på å kjøpa kjolar så har eg altså funne ut at eg skal sy meir. Tidlegare har laga dragekostyme til Skjalg, og før det så sydde eg altså forkle i tekstilforminga på barneskulen. No skal eg sy kjole til meg sjølv.

Eg blei faktisk ganske nøgd med resultatet. Kjole i haustfarge og ikkje minst så er han varm.

Ferdigsydd kjole

Marianne med den nye haustkjolen sin!

Eg har vore så ekstremt nøgd med sandalane/finskoa frå El Naturalista eg kjøpte tidleg i vår. Dei er brune og heilt utruleg gode å gå i. Eg har jo ein del sko etterkvart frå spanjolane, både klogger, finsko og vår- og haustsko, men så lenge dei er så gode å gå i så får det ikkje hjelpa at skoskapet mitt er ganske einsformig. Gummistøvler og El Naturalista liksom. No var eg altså på jakt etter eit par sko i svart, evt mørkegrå, som kunne vera finsko no i vinter men så er så gode å gå i at dei  blir utesko til våren og sommaren. Og eg har leita og leita og sett etter sko. Vore innom alle skobutikkane i Bergen men ikkje funne skoa mine. Eg har sett masse sko og mangen av dei har vore fine, men eg har ikkje funne skoen som bare har ropt ut til meg – KJØP MEG KJØP MEG! Så gjekk eg innom Twisted i Nygårdsgaten for å sjå på skjørt og kjolar og drømma litt. Og der sto dei. Skoa mine. Ikkje var dei svarte og ikkje var dei rimelege. Men mine er dei! Frå FLY London. No treng eg altså ein svart eller grå kjole….

Lilla finsko frå FLY London.

Fine fine sko

Ut på Tur 25. november 2009

Sjølv om me er på tur med Maia og Oma kvar einaste dag så er me absolutt ikkje flinke til å dokumentera turane våre. Og noko som me er enno mindre flink til er å ha med mat og drikke og kosa oss når det faktisk er fint ver. Akkurat det siste har jo óg litt med å gjera at dei to “små” hundane våre er matvrak. Spesielt Maia er fryktelig innpåsliten, klengete og tigge masse samstundes som ho prøve å ta maten vår.

Ein sundag i november passa me på å ta med oss kakao og bollar og gjekk på tur. Me gjekk mot Fjell Festning men tok av frå vegen og gjekk ut i lyngen. Då fekk Maia og Oma litt å snusa på og hoppa og spretta i oppover og Skjalg fekk gått skikkelig tur saman med oss.

Kakao smake godt for både store og små på tur

Oma kunne nok tenkt seg å smaka på maten

Oma

Johan Ludvig, Skjalg, Maia og Oma gjer seg klar for å setja kursen heimover

Maia står og vise seg fram (og lure nok på om det er nokre smular att ho kan klara å få tak i)

Utsikta i halvmørket

Johan Ludvig, Skjalg og Oma på veg heimover. Maia og eg kjem sist som vanleg.

Oppsummering av Oktober på Overtid 22. november 2009

Oktober er den travlaste månaden eg har undervisningsmessig. Som universitetsstipendiat skal 25 % av tida mi vera på undervisning og i haustsemesteret er undervisninga konsentrert. Då skal eg førebu labkurs for masterstudentar, gjennomføra kursa og til slutt lesa og retta rapportane. Masse arbeid, lange dagar og inga tid til å fortelja verda (i alle fall dei to som les her) kva som skjer i heimen.

Men litt har no skjedd her på landet óg.

Til trass for at det var oktober så kunne me plukka jordbær på trappa. Dei remonterande bera kom litt seint i gang og dei har berre heldt fram med å bløma og setja nye bær. Og me har konkurrert med småfuglane om kven som får lov å eta jordbæra. Sommarfuglbusken vår likte seg óg utover hausten og kom med nye blomar i oktober.

Oktoberjordbær

Skjalg like oktoberjordbær

Sommarfuglbusken i oktober

Ein dag me gjekk på tur med Maia og Oma så fann Skjalg ei einsleg lita blåklokke. Ho sto i vegkanten og bare venta på at nokon skulle ta ho med heim. Og det gjorde altså me. Diverre likte ho seg ikkje inne og overlevde kun ein dag i vatn.

Oktoberblåklokke

Sjølv om det var to månadar til jul så kom brått nissen på besøk til oss. Eg trudde nissen likte risengrynsgraut, men vistnok så like han pølsestappe óg.

Nissebesøk i oktober

Maia har i det siste, dvs sidan ho hadde løpetid i august/september drive å stukke av. Ho klatre over rekkverket på altanen og hoppe ned. Me har no sett opp band på altanen slik at ho kan vera ute men med avgrensa frihet. Frihet under ansvar fungere ikkje på Maia. Men band på altanen virke heller ikkje. Til trass for at ho står fast så klatre ho over og ned på plenen. Men no kjem ho heldigvis ikkje så langt.

Maia, i band, har prøvd å stikka av

“Knask eller knep”

Anten ein like det eller ikkje. Halloween er komen. Og i staden for å vera skikkelig SurpompMarianne, så har eg bestemt meg for å gjera det til ein hyggeleg haustkveld. Så i år sto det to graskarlykter på trappa vår. Og framleis er med det einaste huset i heile byggefeltet som set ut graskarlykter. Var litt fleire som kom for digg i år enn det var i fjor. Eg tok med tørris frå jobb då me fekk ein pakke like før allehelgenskveld. Og eit rykande graskar på trappa var suksess.

Eit litt trist og overraska graskar

Tørris er fint for å gjera eit graskar litt meir skremmande

Gjensynsglede 25. september 2009

Det var foreldremøte i barnehagen til Skjalg no i veka, og eg var den som vann (eller tapte) kampen om å vera utsendt forelder på møtet. Møtet handla om hausten, dagsrytma, hugs-nok-byttekle. Og om det ein opplever i gardsbarnehagar på hausten. Nemleg slakting. Det er slakta og flådde hjort rett som det er i fjøset no og eg synest det er bra dei får sjå kor maten kjem frå. Og ikkje minst er det perfekt når tema for tida er “helse og kropp”.

Foreldremøtet varte ikkje så lenge og eg var heime to timar etter eg reiste. Maia og Oma derimot, opplevde fråveret mitt som evigvarande. Dei vart overbegeistra då dei såg meg att – endo gladare no enn då eg kom heim frå Moskva. Dei hoppa rundt meg, logra og skulle kosa. Og Oma måtte på fanget mitt! 55 kg på fanget er litt av eit syn

Oma er så glad for at eg er heime at ho må opp på fanget og kosa

På tur til Fjell Festning 20. september 2009

Fjell Festning er eit festningsanlegg som vart bygd av tyskarane under andre verdskrig. I dag er anlegget rusta opp, er museum med kafé og omvisning og er ein del av MuseumVest. Og det er ein fin tur på tre km frå riksvegen. Det er ikkje langt å køyra for å koma dit, men me er alt for lite flinke til å gå til festningen på tur. Me vel ofte lettaste utveg, nemleg å tusla opp i feltet med Maia og Oma. Både for oss og ikkje minst for dei, så er det betre om me køyre eit lite stykke og så går ein lengre tur.

I dag gjorde med akkurat det! Fekk passa inn turen vår mellom regnbygene slik at me ikkje vart våte og eg slapp tørka våte hundar når me kom heim. Ein anna grunn til at me gjekk tur idag var for å plukka rognebær. Johan Ludvig har ein plan om å laga rognebærgele. Og bytta til oss litt viltkjøt.

Oma og Johan Ludvig går raskare enn oss andre

Skjalg gjeipe til mammaen sin. Makan altså!

Skjalg og Johan Ludvig! Oma lure på kva Maia lukta nede i skråningen

Ei glad og fornøyd Maia som fekk gå laust heile turen. Og fekk masse godbitar for å gå fint

Rognebær! Me (dvs Johan Ludvig) skal laga rognebærgele i år

Dei blir større 17. september 2009

Etter at solsikkene til Skjalg vart planta om og fekk meir næring, så skaut dei i veret. Dei trivst, må bindast fast og me innser at dei kan faktisk blir ganske høge no. Desse bileta er frå 31. juli så ikkje heilt nye.

Kakebesøk 12. september 2009

I dag inviterte Skjalg mammaen sin på kakebesøk på rommet sitt. Me åt appelsinsjokoladekake og drakk bringebærte og koste oss

Skjalg har invitert på kakebesøk på rommet sitt

Husmåling 11. september 2009

I fjor skulle me måla huset vårt. Var altså planen. Me hadde funne ut kva farge me skulle ha og kjøpt eit lite spann for å testa ut. Men me fekk aldri testa og huset vart ståande med same gråfargen det hadde då me kjøpte det.

Huset (og hagen) i Skjalg sin barnedåp i juli 2006. Me hadde akkurat flytta inn og ingenting var gjort.

For då me starta på same maleprosjektet i år, så fann me ut at fargen me hadde valt ikkje var den finaste likevel. Så i år blei det bestemt at huset skulle bli oransje. Pappa kom oppover og hjalp oss med fyrste strøket slik at det gjekk litt raskare å mala.

Ganske mange hus i nabolaget vårt har blitt malt i år og i fjor. Eit overveldande fleirtal har velt å endra farge til grått. Så då er me veldig glad for at me endra frå grått til ein farge som er varmare og lyser opp her ute.

Skjalg har henta rulla og skaftet og er klart til å starta for dagen.

Starten

Godt i gang!

Må sjekka korleis det går med Bestefar

Maling krev full konsentrasjon

Det var grått og no blir det oransje

No var det ikkje Skjalg som malte heile huset då, men han hjalp godt til. Derimot så ville han ikkje male andre strøket fordi han då ikkje kunne sjå at det endra farge.

Pappa hjelp oss med fyrste strøket

No er huset ferdig malt og det gjenstår å få malt vinduskarmar og dører.